خير دنيا و آخرت با دانش است و شرّ دنيا و آخرت با نادانى.                                                            طلب دانش بر هر مسلمانى واجب است. خداوند جويندگان دانش را دوست دارد.                                                          فضاى هر ظرفى در اثر محتواى خود تنگ‏تر مى‏شود مگر ظرف دانش كه با تحصيل علوم، فضاى آن بازتر مى‏گردد.                                                           زكات دانش، آموزش به كسانى كه شايسته آن‏اند و كوشش در عمل به آن است.                                                            بهترين علم آن است كه مفيد باشد.                                                            هر كس براى خدا دانش بياموزد و به آن عمل كند و به ديگران آموزش دهد، در ملكوت آسمانها به بزرگى ياد شود.                                                            و گويند: براى خدا آموخت و براى خدا عمل كرد و براى خدا آموزش داد.                                                           به راستى كه دانش، مايه حيات دل‏ها، روشن كننده ديدگان كور و نيروبخش بدن‏هاى ناتوان است.                                                                  از حقيقت ايمان اين است كه حق را بر باطل مقدم دارى، هر چند حق به ضرر تو و باطل به نفع تو باشد و نيز از حقيقت ايمان آن است كه گفتار تو از دانشت بيشتر نباشد.                                                                            آگاه باشيد كه دانش آينده، اخبار گذشته و درمان دردهايتان و نظم ميان شما در قرآن است.                                                                   انسان بلند مرتبه چون به فهم و دانايى رسد، متواضع مى شود.                                                                      علم گنج بزرگی است که با خرج کردن تمام نمی شود.                                                                      علم میراث گرانبهائی است و ادب لباس فاخر و زینتی است و فکر آئینه ای است صاف.

عشق، درمان خودپرستي است


در سومين جلسه شرح مثنوي کانون نویسندگان قم،استاد رضا بابايي نخست دربارة عشق در ادب عرفاني سخن گفت. به گفتة وي، در ادبيات فارسي دربارة هيچ چيز به اندازه عشق گفت‌وگو نشده است و حكمت اين همه اصرار بر عشق و عاشقي، فوايدي است كه پيشينيان ما در انواع عشق مي‌ديدند. اگرچه اكنون آتش آن نوع عشق‌ورزي خاموش شده است، اما همه انواع عاشقي، يك نقطة مشترك دارند و آن بيرون آوردن انسان از لاك خودپرستي و خودبيني است. در حكمت قديم، خودپرستي بزرگترين رذيلت و مصيبت انساني بود و عشق راهي براي رهايي از اين مصيبت عظما تلقي مي‌شد. بابايي به همين مناسبت غزلي از حافظ را خواند و برخي ابيات آن را شرح كرد.
در بخش دوم، بابايي نكاتي را درباره ابيات اين هفته جلسه گفت؛ از جمله اينكه انسان‌ها دوست مي‌دارند كه همه رازها را بگشايند و هيچ معمايي براي آنان باقي نماند؛ اما واقعيت اين است كه بسياري از رازهاي جهان، هميشه براي انسان ناگشوده باقي مي‌مانند. از سوي ديگر، گاهي ندانستن و نتوانستن به سود انسان است. از همين رو است كه خدا گاهي دعاي انسان‌ها را اجابت نمي‌كند و به قول مولوي: از كرم مي‌نشنود يزدان پاك.
بابايي به مناسيت داستان عيسي(ع) و همراه او كه از عيسي مي‌خواست اسم اعظم را به او بياموزد گفت: مولوي از زبان عيسي مي‌گويد: خدايا، چرا عده‌اي از انسان‌ها دائما مي‌كوشند كه ديگران را احيا و هدايت كنند، اما از خودشان غافلند؟
ایشان سپس افزود: رسالت عرفان اين است كه انسان‌ها را متوجه خودشان كند و كمال عرفان نيز در همين است. ممكن است عده‌اي اين رسالت را نوعي اجتماع‌گريزي و غلفت از جامعه بدانند اما بايد توجه داشت كه هر بخشي از دانش‌ها و مهارت‌هاي بشري، كارآيي خاصي دارد. كمال عرفان در اين نيست كه در همه امور دخالت كند و مثلا سياست را هم به رنگ خود درآورد. همچنان‌كه سياست عرفاني خطا است، عرفان سياسي هم خطا است. عرفان، رسالتي بر دوش دارد كه او را از دخالت در امور اجتماعي باز مي‌‌دارد. اين، نقص عرفان نيست؛ اين، قبول تقسيم كار است.
بابايي در دقايق پاياني جلسه به شرح ابيات اين هفته پرداخت.
95/8/13
Image00001
Image00002
Image00003






















Image00004
Image00005

Image00006

Image00007