خير دنيا و آخرت با دانش است و شرّ دنيا و آخرت با نادانى.                                                            طلب دانش بر هر مسلمانى واجب است. خداوند جويندگان دانش را دوست دارد.                                                          فضاى هر ظرفى در اثر محتواى خود تنگ‏تر مى‏شود مگر ظرف دانش كه با تحصيل علوم، فضاى آن بازتر مى‏گردد.                                                           زكات دانش، آموزش به كسانى كه شايسته آن‏اند و كوشش در عمل به آن است.                                                            بهترين علم آن است كه مفيد باشد.                                                            هر كس براى خدا دانش بياموزد و به آن عمل كند و به ديگران آموزش دهد، در ملكوت آسمانها به بزرگى ياد شود.                                                            و گويند: براى خدا آموخت و براى خدا عمل كرد و براى خدا آموزش داد.                                                           به راستى كه دانش، مايه حيات دل‏ها، روشن كننده ديدگان كور و نيروبخش بدن‏هاى ناتوان است.                                                                  از حقيقت ايمان اين است كه حق را بر باطل مقدم دارى، هر چند حق به ضرر تو و باطل به نفع تو باشد و نيز از حقيقت ايمان آن است كه گفتار تو از دانشت بيشتر نباشد.                                                                            آگاه باشيد كه دانش آينده، اخبار گذشته و درمان دردهايتان و نظم ميان شما در قرآن است.                                                                   انسان بلند مرتبه چون به فهم و دانايى رسد، متواضع مى شود.                                                                      علم گنج بزرگی است که با خرج کردن تمام نمی شود.                                                                      علم میراث گرانبهائی است و ادب لباس فاخر و زینتی است و فکر آئینه ای است صاف.

بدترين خطا، خطاي چشم است


استاد رضا بابايي، جلسه دوم شرح مثنوي را با مقدمه‌اي درباره يكي از ابيات دفتر ششم شروع كرد. به گفتۀ وي: مولوي از زبان شاعري غريب، از مردم حلب مي‌پرسد اگر شما دينداريد چرا نشانه‌اي از دين در چهره شما نيست. اين سؤال، ترجمه‌اي از پرسش شمس از مولوي است. سؤال شمس هم از مولوي اين بود كه تو با اين همه علوم ديني و اين همه مسند و جايگاه ديني، چرا هيچ تفاوتي با كساني كه از اين علوم بي‌خبرند، نداري؟ اگر دين تو، تو را به حق و حقيقت نزديك‌تر كرده است، چرا هيچ اثري از آثار و صفات حق در تو نيست؟
بابايي، سپس توضيح داد كه دو خدا است و دو دين و دو حقيقت: خدايي كه بر زبان است و خدايي كه در نهان است؛ خدايي كه متكديان نامش را بر زبان مي‌آورند تا به آنان توجه شود، و خدايي كه كه عاشقان مي‌گويند.
آن يكي گويد خدا از عمق جان
وان دگر گويد خدا از بهر نان
وي همچنين درباره تعبير «صيقل ارواح» توضيح داد و گفت: مثنوي‌ «ذكر» است نه درس؛ ذكر حالات و مقاماتي كه انسان وارسته از خاك، آرزوي آنها را دارد و دائم بايد به آنها فكر كند.
بابايي در شرح ابيات نخست دفتر دوم، به موضوع نگاه پرداخت و گفت: مولوي معتقد بود كه بدترين خطا، خطاي چشم است؛ زيرا اين خطا باعث مي‌شود كه همه چيز را خطا ببينيم. به گفتۀ او: اگر انسان درست نگاه كند همه هستي با او سخن‌ها دارند. آنگاه از اشياي پيرامون‌مان هم نكته مي‌آموزيم و درس مي‌گيريم. ما بايد نگاه كردن را بياموزيم. عمل، فرع نگاه است.
 سپس حكايت اول دفتر دوم را نقل و شرح كرد.
95/8/6
Image00002
Image00003
Image00001
Image00007
Image00008
Image00009
Image00010