خير دنيا و آخرت با دانش است و شرّ دنيا و آخرت با نادانى.                                                            طلب دانش بر هر مسلمانى واجب است. خداوند جويندگان دانش را دوست دارد.                                                          فضاى هر ظرفى در اثر محتواى خود تنگ‏تر مى‏شود مگر ظرف دانش كه با تحصيل علوم، فضاى آن بازتر مى‏گردد.                                                           زكات دانش، آموزش به كسانى كه شايسته آن‏اند و كوشش در عمل به آن است.                                                            بهترين علم آن است كه مفيد باشد.                                                            هر كس براى خدا دانش بياموزد و به آن عمل كند و به ديگران آموزش دهد، در ملكوت آسمانها به بزرگى ياد شود.                                                            و گويند: براى خدا آموخت و براى خدا عمل كرد و براى خدا آموزش داد.                                                           به راستى كه دانش، مايه حيات دل‏ها، روشن كننده ديدگان كور و نيروبخش بدن‏هاى ناتوان است.                                                                  از حقيقت ايمان اين است كه حق را بر باطل مقدم دارى، هر چند حق به ضرر تو و باطل به نفع تو باشد و نيز از حقيقت ايمان آن است كه گفتار تو از دانشت بيشتر نباشد.                                                                            آگاه باشيد كه دانش آينده، اخبار گذشته و درمان دردهايتان و نظم ميان شما در قرآن است.                                                                   انسان بلند مرتبه چون به فهم و دانايى رسد، متواضع مى شود.                                                                      علم گنج بزرگی است که با خرج کردن تمام نمی شود.                                                                      علم میراث گرانبهائی است و ادب لباس فاخر و زینتی است و فکر آئینه ای است صاف.

مثنوي، دنياي ذهني ما را زيباتر مي‌كند


استاد رضا بابایی در نخستین جلسه شرح مثنوی که در  29 مهر1395 به همت کانون نویسندگان قم و در مجتمع آموزش عالی طلوع مهر برگزار شد با اشاره به اینکه مولوی شخصیتی ندارد که در کوچه وبازار به دست مردم عامه بیفتد اظهار داشت: مثنوی معنوی یک اثر خاص است و نباید آن را چندان عمومي كرد. اما خوب است كه در خانه‌ها برخی ابیات و داستان‌هاي مثنوی را برای فرزندانمان بخوانيم اما اینکه در محیط‌های اجتماعی مرتب از مولانا صحبت کنیم و مردم را به او دعوت کنیم مطلوب نیست چرا که مولانا شخصیتی خاص است و عامه مردم ظرفیت پذیرش این شخصیت را ندارند.
این پژوهشگر، در تبیین رابطه مولانا و شریعت ابراز داشت: در هیچ بیتی از ابیات مثنوی نمی‌توان شریعت‌ستیزی را مشاهده کرد. مولوی بيش از 50 هزار بیت سروده اما هیچ خلاف شرعی در ابیات او دیده نمی‌شود. نه مولانا و نه هیچ صوفی نامدار دیگری به ستیز با شریعت نپرداخته است. با این حال باید بگوییم که مولانا شریعت‌محور هم نبود یعنی شریعت برای او دغدغه اصلی نبود چرا که شریعت را یکی از مراحل سه گانه رسیدن به کمال می‌دانست. بيشتر درد دين داشت تا درد فروع دين.
وی با اشاره به اینکه مثنوی مخاطب خاص دارد افزود: مولانا مثنوی را خطاب به حسام الدین چلپی سروده و این نکته از این نظر مهم است که بدانیم وقتی یک کتاب مخاطب خاص دارد ما هر چه تلاش کنیم ژرفا و اشارات برخی ابیات آن را نخواهیم فهمید و گاهي رابطه بین ابیات در آن مجهول است.
بابایی گفت: ابیات مثنوی پاره‌های جان مولانا است. جانی که شیفته و عاشق بوده و آن شیفتگی را در مخاطب خود هم ایجاد می‌کرد. روح انسان به چنین همنشینی محتاج است چرا که در اثر انس با مثنوی از تعلقات دنیوی آزاد شده و به فضايي زلال‌تر مي‌رود.
Image00002
Image00004
Image00006
Image00007
Image00002
Image00006